İSTİFA EDİYORUM

İSTİFA EDİYORUM

Hayat; Bir kardelenin, Donmuş toprağına rağmen Güneşi dudaklarından öpme beklentisi, Karanlığa sürgün edilmiş Kelebeğin ise kanatlarıyla Geceyi bekleyişidir.

Hayat, Boyası dökülmüş mecburiyet salında Akıntıya teslim edilmiş cesedin, Yârin gözbebeklerinde Sessizce boğuluşudur.

Ve buna rağmen Bir yanımda; İnanmadıkları beyinlere zincirlenmiş, Devrin şahane simsarlarına Vicdan kiralayan kalabalıklar…

Diğer yanımda. İnandıklarından utanarak Hakikati cebinde taşıyamayan Bir sürü müptezel.

Kalbim, Cehennem ateşine gömülmüş bir ihanet simsarı gibi Umarsız üryanlığım ile Ebleh kavgalarının orta yerinde Kendi kendini taşlayan bir mahkûm.

İstifa ediyorum! İsra yorgunluklarımın Kanlı şafaklara açılan Kırık kapılarında,

İstifa ediyorum! Kıblegahta ki kavgacı halim ve Secdesi yarım kalmış dualarımda

İstifa ediyorum! Ayak bileklerime dolanmış prangalarla Dans eden fikriyatımdan,

İstifa ediyorum! Yürümeyi unutan düşüncelerimden, Korkuyla terbiye edilmiş aklımdan!

İstifa ediyorum! İdraksiz ikiyüzlülüğümün günahlarıyla Abdest alırken Yalan bir arınmaya soyunan Ruhumdan!

İstifa ediyorum! Statükocu gelgitlerimden, Kıyıya vurmayı marifet sayan Korkak dalgalarımdan!

Ve siz Öksüz çocukların gözyaşında Kök salan obruk fideleri! Kuzgunu bülbül sanıp Çürük tomurcuklara methiyeler dizenler! Saçlarımda kaktüs koklayıp Acıyı parfüm gibi pazarlayan Profesyonel kan emicileri ve Beyin kuluçkasına yatmış sülükler! Sizin; Yüzsüzlükle cilalanmış bütün ahlâklarınızdan, Sessizlikle çoğalan suç ortaklıklarınızdan, İnsan suretinde dolaşan Bütün çürümüşlüğünüzden İstifa ediyorum! İstifa ediyorum. kendimden...

Cahit GÜNAY