BENİM HİKAYEM 1959 yılının 13 Nisan sabahında, Hatay’ın kadim şehri Antakya’da dünyaya geldim. Koçören Mahallesi’nin toprak kokan sokaklarında büyüdüm. Dört çocuklu bir ailenin ikinci evladıydım. Çocukluğum, yoklukla ama sevgiyle yoğruldu. İlkokulu mahallemde, ortaokul ve liseyi Antakya’da okudum. Fakat ailemin ekonomik şartları, lise sonrası eğitim hayatıma devam etmeme izin vermedi. Hayat beni erken çağırdı. Genç yaşta evlendim. Bir yıl sonra baba oldum. O günlerde hem genç hem acemiydim; eşimle birlikte büyüdük, birlikte öğrendik. O yüzden o yılları hep “çocuk anne, çocuk baba” diye anarım. Zamanla yedi evlat sahibi oldum. Onların rızkı, duası ve gülüşü benim en büyük gücüm oldu. Çalışma hayatına kamyon şoförü olarak başladım. Türkiye yollarında direksiyon sallarken geceler boyu far ışıkları yoldaşım oldu. Sonra uluslararası tır şoförlüğüne geçtim. Çöller aştım, dağlar geçtim, sınırlar gördüm. Bazen savaşın gölgesinde, bazen gurbetin sessizliğinde yol aldım. Mesleğimi çoğu zaman “kefeni koltuğumun altında” denecek kadar zor şartlarda yaptım. Ama direksiyon başında taşıdığım sadece yük değil; evlatlarımın geleceğiydi. Yol bana sabrı öğretti. Hasreti, beklemeyi, kavuşmayı öğretti. Ve yol beni şiire daha çok yaklaştırdı. Çünkü insan en çok yollarda kendi içine döner. Ben 15 yaşımdan beri şiir yazarım. Kelimeler benim sığınağım oldu. Şiirlerim gazetelerde yayımlandı. Emekli olduktan sonra sanat yolculuğumu eğitimle güçlendirdim. Yeditepe Üniversitesi’nde diksiyon eğitimi, İstanbul Arel Üniversitesi’nde yazarlık eğitimi aldım. Sahnelere çıktım, şiirler okudum. Gönüllere dokundum. Plaketler, teşekkür belgeleri aldım; ama en büyük ödül, bir dinleyicinin gözündeki ışıltı oldu. 43 ülke gezdim. Her ülke bana yeni bir bakış, yeni bir mısra kazandırdı. Bu yüzden “Gezgin” mahlasını aldım. Çünkü ben sadece yolları değil, insan yüreklerini de dolaştım. Antolojilerde yer aldım, “Gezgin Düşlerim” adlı şiir kitabımı yayımladım. Ağıtlarım, deyişlerim, türkü formundaki eserlerim gönüllerde yankı buldu. Hâlâ yazıyorum. Hâlâ üretiyorum. Çünkü kalem durursa, yürek susar. İşte bu satırlar; direksiyon başında geçen bir ömrün, şiirle tamamlanan yolculuğudur. Bu… benim hikayemdir. BENİM HİKAYEM Asi gibi aktı ömrüm çağlayan, Yolum uzun idi bitmez sanılan, Yedi evlat ile gönlüm bağlanan, Çileyle yoğrulan benim hikayem. Genç yaşta yüklendim hayat yükünü, Geceye sakladım içimde günü, Rızkın peşinde sürdüm direksiyonu, Alın teri kokan benim hikayem. Çöller aşıp vardım uzak ellere, Hasret düştü kalbim ince tellere, Şiir yazdım gurbet dolu dillere, Yol ile yazılan benim hikayem. Sahneye çıktım söz oldum saz oldum, Kimi zaman hüzün kimi naz oldum, Plaket değil gönüllere yazıldım, Sevdayla anılan benim hikayem. Gezgin der ki ömür bir konaktır, Dünya dediğin bir ince yoldur, Kalemim şahidim gönlüm tanıktır, Hak ile yoğrulan benim hikayem. YUSUF GÜL (GEZGİN)